Dit is een gastblog van mijn vriendinnetje Nina.

Stedelijk Museum Alkmaar - Victorie!

Het woord ‘sneeuw’ was denk ik wel het meest voorkomende woord in de weerberichten van vorige week. Toch weerhield het Danielle en mij er niet van om samen op mijn witte fietsje naar het nog onbesneeuwde centrum van Alkmaar te slingeren crossen. Daar bezochten we het Stedelijk Museum Alkmaar. Dit nadat we het Webinar SEO voor tekstschrijvers van Frankwatching hadden bijgewoond.

Ik ga graag de Nederlandse musea af. Maar dan wel een in een andere stad, want er is echt wel meer dan mijn vertrouwde habitat. Vorige week brak ik even met dit principe door een bezoek te brengen aan het Stedelijk Museum Alkmaar, dat twee jaar terug gemoderniseerd en uitgebreid is. Er zijn verschillende tentoonstellingen te zien, waaronder Victorie! Het Beleg van Alkmaar in 1573 en de schoonheid en stadstrots van De Gouden Eeuw van Alkmaar. Dit zijn niet direct twee onderwerpen waar wij meer over willen weten, maar gelukkig werd dit aan het eind van het museumbezoek helemaal goedgemaakt.

Geschiedenisles
Victorie! is, hoe kan het ook anders, een zaal gewijd aan de aanloop naar het Alkmaars Ontzet. Het verhaal wordt via interactieve schermen (geen idee hoe ik dit anders moet noemen) aan je verteld door stadspensionaris Nanning van Foreest. Stap voor stap kom je meer over de Alkmaarsche geschiedenis ten tijde van de Tachtigjarige Oorlog te weten, terwijl je hier wordt opgehouden door belangrijke personages. Zoals de Spaanse soldaat Juan en geus Jacob. Zij vertellen hoe ze de gebeurtenissen ervaren. Wat voor publiek er op deze donkere donderdagmiddag rondhuppelt? Ouderen en (ex)studenten met een Museumkaart.

Stedelijk Museum Alkmaar - 101 ogenblikken

101 ogenblikken
Na deze tentoonstelling over de Spaanse belegering tijdens de Tachtigjarige Oorlog wilden we nog meer zalen bekijken. Als logische tweede volgde de Gouden Eeuw, een zaal die vooral bestond uit schilderijen van historische figuren. Niet helemaal mijn ding, ik had daardoor weinig geduld om de bijschriften te lezen. De fototentoonstelling 101 ogenblikken van Alkmaarse fotojournalist Theo van Houts was daarom een fijne afsluiting. Ik ben namelijk wél dol op fototentoonstellingen (Foam!). Van Houts kreeg bekend en onbekend Nederland voor zijn camera en sleepte meerdere belangrijke fotografieprijzen in de wacht. We waren net op tijd om zijn werk te bewonderen, want de expositie was te zien tot 1 februari 2015.

Conclusie van dit alles
Na deze middag wist ik het volgende:
1. Waarom ik jaarlijks op 8 oktober met een wijntje in mijn hand sta, ook al valt dit op een woensdagmiddag. Proost op de Victorie!
2. Gouden Eeuw portretten doen mij niets.
3. Alkmaar heeft goeie fotojournalisten en ik zou graag meer van deze tentoonstellingen in Alkmaar zien.
4. Danielle en ik hadden na deze middag cultuur snuiven echt wel een lekker frietje met verdiend.

Ps. Combineer jouw bezoek aan Alkmaar met een stadswandeling door de oude binnenstad, deze tip krijg je er gratis van mij (Danielle) bij.

Foto’s: Mike Bink.

Het allereerste gastblog op Culturalize.nl is een feit. Mijn zwager neemt je graag mee met ons bezoek aan Hermitage Amsterdam. Het schrijven smaakt naar meer! Vinden jullie het leuk als hij vaker een blog post?

Dining With The Tsars - Hermitage Amsterdam

Op een koude zondagochtend stap ik samen met Daniëlle en Oscar in de metro richting Amsterdam. Het is een ietwat ongebruikelijk tijdstip, maar wij zijn in de verwachting dat het vroege opstaan de moeite waard zal zijn. Onze bestemming is namelijk de lustrumtentoonstelling ‘Dining with the Tsars’ in de Hermitage. Ter gelegenheid van het vijfjarig bestaan, kun je als bezoeker de bals en banketten van de Russische tsaren beleven. Hier volgt mijn verslag, door mijn ogen als experience designer.

Dining With The Tsars - Hermitage Amsterdam

Welkom aan het hof
Bij het betreden van de tentoonstelling word je verwelkomt door fluitende vogeltjes en een grote versperrende constructie. Het betreden van de zaal met de verschillende serviezen wordt hierdoor verhinderd. De ontwerpers zijn zich bewust dat de serviezen de topstukken zijn, deze worden daarom nog even bewaard en behoeven daarnaast ook enkele inleiding. Je wordt hier bovendien lekker gemaakt voor wat je nog gaat zien. Voordat ik weggeleid werd uit deze zaal, viel mij al wel het prachtige kleurpalet op waarmee de tentoonstelling is gemaakt: zalmroze en fluweel goud gecombineerd met neutraal wit.

Dining With The Tsars - Hermitage Amsterdam

Een lesje tsarenetiquette
De bezoeker meandert daarna door enkele ruimtes waarin niet de serviezen maar de eigenaren en gebruiken centraal staan. Hier komen thema’s aan bod als mode, etiquette en de tsarencuisine. Het grafisch ontwerp van deze ruimtes is prachtig, maar ik denk wel dat voor veel mensen tekst-heavy kan zijn. Toch zitten er enkele pareltjes tussen qua inhoud. Daniëlle en ik staarden met open mond naar de receptuur van ‘het gebraad van de vorstin’. Het principe van een matroesjka, maar dan met voedsel!

“Doe olijven in een leeuwerik, de leeuwerik in een kwartel, de kwartel in een patrijs, de patrijs in een fazant, de fazant in een kapoen (gecastreerde, vetgemeste haan) en tot slot de kapoen in een big.”

Dining With The Tsars - Hermitage Amsterdam

Aan tafel!
Na deze introductie keer je als bezoeker terug in de hoofdzaal met het servies. Deze zaal is werkelijk prachtig ingericht en overspoelt je met het gevoel van chique grandeur. Waar je zou verwachten dat al deze breekbare schoonheid achter glas en in vitrines zou staan, tref je het servies in zijn vertrouwde omgeving; op lang gedekte tafels. Je schuift hier letterlijk aan als hoog bezoek.

Dining With The Tsars - Hermitage Amsterdam

Tafeltje dekje
Ik liet de grote zaal even rustig op mij inwerken, er viel mij een aantal dingen op. Om het servies zonder vitrine op te stellen, hebben de ontwerpers aan aantal slimme oplossingen bedacht. Zo is elk stuk onzichtbaar bevestigd aan de tafel, bijvoorbeeld met doorzichtig visdraad. Daarnaast moeten we natuurlijk wel enige afstand houden van het opgestelde pracht en praal. In plaats van een standaard hekje, hebben de ontwerpers hekwerk ontworpen dat aansluit bij de sfeer die deze zaal moet ademen. Ik moet zelf ook even twee keer kijken, en zie dan dat het hek de stoelen om de gedekte tafels vormen.

Dining With The Tsars - Hermitage Amsterdam

Subtiele details
Het enige wat nog ontbreekt in deze zaal zijn de feestvierende gasten, maar ook hier hebben de ontwerpers een mooie oplossing voor bedacht. Zo nu en dan hoor je als bezoeker het ontkurken van een champagnefles en de voetstappen van een bediende. Door dit soort subtiel toegevoegde details merk je dat er goed over de beleving is nagedacht.

Dining With The Tsars - Hermitage Amsterdam

Het dessert
De bezoeker vervolgt na de grote zaal zijn weg naar kleinere ruimtes, waar weer enkele thema’s aan bod komen. De vervaardiging en de diplomatieke rol van deze serviezen, maar ook hoe je als hofdame je waaier kunt gebruiken om je huwelijke staat te communiceren op het tsarenhof komen aan bod. Tot slot krijg je een blik op het servies van de laatste Russische tsaar Stalin, voordat je onder het luiden van klokken het hof verlaat.

Dining With The Tsars - Hermitage Amsterdam

Mijn oordeel
Het ietwat saai ogende onderwerp (serviesgoed?) wordt op een mooie en verrassende manier gepresenteerd. Zeker als je liefhebber bent van kostuumdrama’s, zoals Downton Abbey of Pride & Prejudice, is deze tentoonstelling een bezoekje waard. Het verschaft een toegankelijk kijkje in het leven en de vergane glorie van het tsarenhof.

Dinging with the Tsars is meer dan alleen turen naar chique Russisch keukengerei. Toch is het servies alléén een bezoek waard. Daarover gesproken, ik heb er inhoudelijk maar weinig aandacht aan besteed. Want er moet voor jullie nog wel wat te ontdekken zijn. Echt ieder stuk servies is een kunstwerk op zich! Waarvan sommige beschilderde bordjes en kopjes zich in mijn ogen kunnen meten met de grote meesterwerken rondom het Museumplein.

Dining With The Tsars - Hermitage Amsterdam

Dining with the Tsars is nog tot 1 maart 2015 te zien in de Hermitage in Amsterdam.

Tekst: Victor Schade.
Fotografie: Victor Schade en Danielle Lakeman.

Vivian Maier - Street Photographer

“Why the fuck didn’t she show me all the stuff she did? What drove her to hide herself away?” vraagt een vriendin van street photographer Vivian Maier zich af. En na het zien van Finding Vivian Maier, de veelgeprezen documentaire over deze mysterieuze nanny, vraag ik mij hetzelfde af: wáárom hield deze getalenteerde dame al die prachtige foto’s voor zichzelf?

Gelukkig kunnen we vanaf vandaag wél genieten van haar werk dankzij John Maloof. De nieuwe tentoonstelling Vivian Maier – Street Photographer van FOAM (Fotografie Museum Amsterdam) is niet alleen een indrukwekkende foto expositie. Het is een expositie met een indrukwekkend verhaal. Ben je binnenkort in Amsterdam? Sla een bezoek aan FOAM dan zeker niet over!

Schatkist gevonden
Soms zijn ze er nog: ontdekkingen op rommelmarkten of veilingen die de wereld versteld doen staan. John Maloof uit Chicago kocht een doos vol negatieven op een veiling in 2007. Het spul werd verkocht wegens onbetaalde rekeningen. Hij stond versteld van de inhoud en ging op zoek naar meer werk van deze anonieme vrouw. En zo werd een zoektocht naar het levensverhaal van Vivian Dorothea Maier (New York, 1926 – 2009) zijn nieuwe levensdoel.

100.000 negatieven
Toen Maloof in 2009 contact met Vivian Maier zocht, bleek ze net te zijn overleden. Maar inmiddels heeft hij dozen vol met zo’n honderdduizend foto’s. Foto’s die van een strenge doch rechtvaardige nanny bleken te zijn. Op haar vrije dagen – of met de oppaskinderen op sleeptouw – liep Vivian Maier eindeloos met haar Rolleiflex door de straten. Ze documenteerde alles wat haar aandacht trok, maar concentreerde zich vooral op sociale onderwerpen: het straatleven, minder bedeelden, emigranten en zichzelf.

Vivian Mair - Street Photographer in FOAM

Vivian Maier – Street Photographer
Een groot deel van haar werk maakte ze in de jaren ’50 tot en met ’80 in de achterwijken van Chicago en New York. Een selectie van deze foto’s is tot 28 januari 2015 in FOAM te zien en vertelt het fantastische verhaal van een excentrieke, nieuwsgierige en intelligente vrouw die na haar dood werd uitgeroepen tot een van de beste fotografen van de twintigste eeuw.

Wat ik van de expositie vond?
Het bijzondere aan de expositie vind ik dat er achter iedere foto een bijzonder verhaal lijkt schuil te gaan. Mijn gedachten gingen me me aan de loop en ik was voor even in een andere wereld. Vivian kwam met haar camera zo dichtbij de mens, terwijl ze zelf zo ontzettend ver op afstand bleef. Ik herken mijzelf in deze vrouw met creatieve geest. Hoe je jezelf in de weg kunt staan op je zoektocht naar geluk, naar je persoonlijke talent. Gelukkig heb ik mijn blog om mijzelf verder te ontplooien, ik wenste dat Vivian dit had gehad! Dan had ze misschien (zelfs anoniem!) kunnen genieten van de bekendheid die haar toebehoort.

Nog een laatste tip voor als je de expositie wilt bezoeken: geef je op voor de gratis tour met een curator. Iedere donderdagavond om 18:30 uur (zowel Engels als Nederlands).

De volledige documentaire Finding Vivian Maier bekijk je hier.

Vivian Maier – Street Photographer
7 november 2014 – 28 januari 2015
FOAM, Keizersgracht 609 in Amsterdam

Ik bezit geen kroonjuwelen. En een gigantische villa in Wassenaar evenmin. Wat ik wel heb, is een moeder die op Koninginnedag werd geboren, met felicitaties van de Koningin. Daarnaast heet diezelfde moeder Koning van haar meisjesnaam. Koninklijk bloed stroomt daarmee door mijn aderen en de link om het Koninklijk Paleis Amsterdam te bezoeken, is dan snel gelegd.

Hup Holland hup!

Toch ging het verhaal iets anders dan dat. Mijn vriendinnetje Lieke en ik vonden de toespraak van Beatrix namelijk ontzettend interessant. De Dam zou over een paar maanden zwart oranje zien van de mensen. Met samengeknepen ogen hopen ze een glimp op te vangen van de familie Van Oranje-Nassau. Maar voor die tijd wilden wij een bezoekje brengen aan het beroemde Paleis op de Dam.

Koninklijk Paleis Amsterdam

Gewapend met onze Museumjaarkaart stapten we de indrukwekkende Burgerzaal binnen. We keken onze ogen uit (en verlaagden tegelijkertijd de gemiddelde leeftijd van de bezoekers). In ons oor kletste Job Cohen ons gezellig bij door middel van een mobiele gids over het imposante gebouw, de ietwat lugubere Vierschaar waar mensen vroeger werden opgehangen en het logeerbed van Obama. Met de plattegrond in mijn hand leidde ik de weg langs de Mozeszaal (daar tekent Koningin Beatrix de Akte van Abdicatie) en hét balkon (oh, we genoten zó van die kus), terwijl Lieke alle kamers vastlegde op de gevoelige plaat.

Hollands Versailles

Door de aankomende troonwisseling sprak het gebrabbel van Job Cohen veel meer tot de verbeelding. Ook kwam ik erachter dat Anna Palowna niet alleen een dorpje in de Kop van Noord-Holland is, maar dat Anna Paulowna van Rusland als echtgenote van koning Willem II door het Paleis schreed. De pracht en praal in het gebouw deed ons daarnaast denken aan Versailles (heimwee!) en voelde wat on-Hollands aan. We voelden ons vereerd dat we op een doodnormale doordeweekse ochtend even een prinsesje mochten zijn.

koninklijk_paleis_01

koninklijk_paleis_02

koninklijk_paleis_03

koninklijk_paleis_04

koninklijk_paleis_05

koninklijk_paleis_06

koninklijk_paleis_07

koninklijk_paleis_08

koninklijk_paleis_09

koninklijk_paleis_10

koninklijk_paleis_11

koninklijk_paleis_12

koninklijk_paleis_13

koninklijk_paleis_14

koninklijk_paleis_15

koninklijk_paleis_16

koninklijk_paleis_17

koninklijk_paleis_18

Vorige week kreeg ik een e-mail van Plug Out, ze boden mij twee vrijkaartjes aan voor de opening van de expositie Gejaagd door de wind in het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Daartegenover stond natuurlijk wel dat ik er een recensie over moest schrijven van (welgeteld) 110 woorden. Gelukkig heb ik mijn blog, waar zoveel woorden mag gebruiken als ik wil.

Gejaagd door de wind in het Zuiderzeemuseum Enkhuizen

Ik belde met collega L. of ze zin had om mee te gaan en zo kwam het dat we na onze boeiende werkdag op de fiets door de stad crossten om op tijd aanwezig te zijn op het aangegeven tijdstip. Bij aankomst voelden we ons een beetje geïntimideerd door de vrouwen in prachtige (artistieke) jurken en (oncomfortabele) hakken. Stoere zelfverzekerde metromannen met een champagneglas in de hand liepen ons voorbij en wij keken onze ogen uit. Wij vielen toch wel buiten de boot met onze spijkerbroeken en All Stars aan. Gelukkig mag je als journalist heerlijk in je oude zondagse kloffie je werk doen en hadden de mensen het te druk met zichzelf om ons op te merken. Het leek alsof alle belangrijke personen, die ook maar iets in de modewereld voorstellen, bij elkaar waren gekomen voor een gezellig onderonsje. Met een glas drinken in onze hand hebben wij een half uur rond gekeken naar de bijzondere mensen, kleding, accessoires, brillen en gezichten en vingen we een glimp op van het nieuwe monument: Clare Twomey. Een indrukwekkende berg serviesscherven waarachter vast een uitgebreide filosofie schuilgaat.

Gejaagd door de wind in het Zuiderzeemuseum Enkhuizen

Toen we merkten dat de mensen zich verplaatsten naar de Schepenhal liepen wij ook snel naar binnen voor een afscheidswoord van de directeur en een optreden van Miss Montreal. Tijdens dit optreden van welgeteld drie liedjes was de hele zaal (bijna) leeggelopen. Wij bleven geduldig kijken en genoten van Just a Flirt en Kobus de bassist. Vervolgens was het tijd voor het echte werk: de expositie bekijken. In het begin was onze reactie: "hm oh…" aan het eind was het meer een "oh! aah!" geworden.

Gejaagd door de wind in het Zuiderzeemuseum Enkhuizen

Voor alle modeliefhebbers onder ons is deze tentoonstelling zeker het bezoeken waard. En als het straks mooi weer is, kun je gelijk rondwandelen in het museumpark, iets waar je minimaal één keer in leven geweest moet zijn. Neem ook gelijk de boot én de stoomtram voor een culturele dag in West Friesland!